Vroeger had je bouwpastoors en dominees die fondsen verzamelden voor nieuwbouw.
Ik behoor bij de generatie die zo langzamerhand hard moet lopen om niet door de sloper
ingehaald te worden. In Amsterdam kerkten Betsie en ik in 1967 in de Koepelkerk (Leidsebosje). Verdwenen, staat nu een hotelkolos. De Elthtetokerk, waar ik 16 jaar stond, werd afgebroken zodra ik mijn hielen gelicht had in 1992. Toen naar Utrecht, waar de Mattheuskerk ongeveer een jaar na mijn komst aan de Christ. Gereformeerden werd verkocht. Bleven over Vredeskerk en Pnielkerk. Vredeskerk ging dicht na mijn vertrek in 2001 en werd wijkcentrum. Pnielkerk vorig jaar verkocht aan Chinese gemeente. Prot. gemeente kerkt nu weer in Vredeskerk (nu de Wijkplaats). In 2012 ging de Laakkapel dicht en werd Islamitisch buurtcentrum. En het jaar daarop sloot de Bethelkerk. Echte buurtkerk met Theetuin/Koffie inloop, diakonaat, Info-markten, concerten. Ook de kerk waar we in een onvergetelijke dienst afscheid namen van Betsie en mijn kinderen haar naar buiten droegen. Nu is de kerk verkocht, gaat tegen de vlakte en er komt iets van een zorgcentrum. Het is waar, het zijn maar gebouwen – hout en steen – maar je wordt er toch een beetje treurig van.